ყაყაჩო ლექსი რომელიც ლადო ასათიანმა 1940 წელს დაწერა
და ეთერ სვანიძეს მიუძღვნა; მე კი ვისარბევლებ შესაძლებლობით და ამ ლამაზ
ლექსს ჩვენი საიტის მომხმარებელ უნშვენიერეს ქალბატონებს მიუძღვნი... ვისაც დაგაინტერესებთ იხილეთ სრულიადში...
ეტის მამა - ვასილ ტაბიძე შვილის დაბადებამდე ორი თვით
ადრე გარდაიცვალა. იგი ჯერ სოფლის მღვდელი, შემდეგ კი იმავე სოფლის
მასწავლებელი იყო. 1900 წელს ტაბიძე ჩაირიცხა ქუთაისის სასულიერო
სასწავლებელში. 1908 წლიდან სწავლა განაგრძო თბილისის სასულიერო
სემინარიაში. 1910–1911 წლებში მუშაობდა მასწავლებლად. 1917–1918 წლებში
იმყოფებოდა მოსკოვსა და პეტროგრადში. 1914 წელს გამოდის გ. ტაბიძის
ლექსების პირველი კრებული, რომელმაც ერთბაშად მიიპყრო საზოგადოების
ყურადღება და დიდი პოპულარობა მოიპოვა. 1919 წლიდან ცხოვრობდა და
მოღვაწეობდა თბილისში. 1922-1923 წლებში გამოსცემდა "გალაკტიონ ტაბიძის
ჟურნალს". 1924 წელს იგი იყო ჟურნალის "მნათობი" ერთ-ერთი ფუძემდებელი.
1935 წელს პარიზში მონაწილეობდა ანტიფაშისტურ კონგრესში.
გალაკტიონ
ტაბიძე სიცოცხლეშივე იქნა აღიარებული "ქართული პოეზიის მეფედ". მისი
პოეზიის თვალსაჩინო ნიმუშებია: "მერი", "მესაფლავე", "მთაწმინდის მთვარე",
"მე და ღამე", "უსიყვარულოდ", "ქებათა ქება ნიკორწმინდას" და სხვა...
წვიმა და ჩვენ ორნი... სველი თმა, ხელები, ტუჩები და ცრემლით სავსე სევდიანი თვალები.... ვსველდები და საოცრად მეშინია, რომ წვიმა გადაიღებს და შენ მიმატოვებ... - აუ, რა ბავშვი ხარ! - მეუბნები და წვიმას ხელით იჭერ.
"ბავშვი ვარ?" - ვიმეორებ გულში, - "ბავშვი ვარ თუ შენ გინდა ბავშვად
მხედავდე?" - ხარბად გაცქერდები, შენს უძირო თვალებში მინდა ამოვიკითხო
პასუხი... წვიმს.. ცრემლი შეერია წვიმას..
